...กลัว...
กลัวสอบตก...เพราะไม่ได้อ่านหนังสืออย่างเต็มที่
กลัวไม่มีใครรัก...เพราะเคยให้ความรักกับใครหรือยัง
กลัวตกงาน...เพราะไม่ใส่ใจกับการทำงานอย่างเต็มที่
กลัวอกหัก...เพราะไม่มั่นใจในความรัก
กลัวเสียเพื่อนไป...เพราะทำสิ่งไม่ดีไว้หรือเปล่า
กลัวที่จะรักใหม่อีกครั้ง...เพราะยังยึดติดกับเรื่องราวเลวร้ายที่ผ่านมา
ความกลัวมีมากมายซะเหลือเกิน
มันวนๆเวียนอยู่รอบๆตัวเราทุกวี่ทุกวัน
กลัวอย่างโน้น...กลัวอย่างนี้
มันเลยเป็นคำถามในใจผมมาตลอด
เลยขอเอ่ยตอนขึ้นต้นให้เห็นชัด
เช่น กลัวสอบตกจริงจริ้ง...นั้นเพราะเราอ่านหนังสือน้อยไป
ขาดความมั่นใจไป...หากเราอ่านอย่างเต็มที่สม่ำเสมอ
และเกิดความมั่นใจ...ความกลัวก็จะไม่มีอยู่เลย เปงต้น...
ความกลัวของแต่ล่ะคนแก้ไขได้หรือป่าว...ผมไม่รู้
แต่แค่อยากบอกให้รู้ก็พอว่า
ทุกๆอย่างมันเกิดจากจุดเริ่มต้นเสมอ
หากเรามองไปที่จุดเริ่มต้นของสิ่งนั้นๆ เหตุการณ์นั้นๆดู
จะพบว่าสิ่งที่เกิดจากความกลัวก็คือ การที่เราเคยเริ่มต้นไป
หากอ่านนั่งสือทุกววันวันล่ะเล็กล่ะน้อย
พอถึงวันสอบจริง...เราจะไม่รู้สึกกังวลเลยที่จะสอบตก
หลายๆสิ่งหลายๆอย่างล้วนมีเริ่มและมีจบ
การเริ่มต้นนั้นง่ายนิดเดียว...แค่คิดและทำ
แต่การจบไม่มีใครสามารถบอกได้
เพราะการเริ่มต้นและการจบลง
อยู่ที่สถานการณ์หลายๆอย่างซึ่งมีทั้งดีและไม่ดี
เช่น การทำงานที่ได้รับมอบหมาย ซึ่งเราต้องเริ่มต้นทำ
และมีเป้าหมายที่ต้องเสร็จคือการจบนั้นเอง
ถ้าอธิบายไปมากกว่านี้ก็คงจะงงกัน
เอาเปงว่า ทุกๆอย่างมีเริ่มต้นและมีจบ
แล้ว...กับเรื่องความรักล่ะ...โอ้วน้ำเน้าอีกล่ะ
การเริ่มต้นกับความรัก...มันมีทั้งง่ายและไม่ง่าย
และความรักที่จบ...มีทั้งง่ายและไม่ง่ายเช่นกัน
โอ้ย...ยิ่งพูดยิ่งงง...พอล่ะ...ใครเข้าใจก็ถึอว่าเข้าใจเทปเน้อ
ถ้าใครอ่านเแล้วไม่เข้าใจ...เป็นเรื่องปกติ...อิอิอิ